• 
• با فرزند نوجوان خود همانند یک دوست و فردی بالغ برخورد کنید. تصور کنید کسی به شما بگوید: «تا فلان کار را انجام نداده‌ای حق نداری از اتاق خارج شوی» بدیهی است شما این دستور را نپذیرفته و آن کار را انجام نخواهید داد.

اگر دوست‌تان اتومبیل شما را تا ساعت 5 بعدازظهر همان‌روز امانت بگیرد ولی آن را در موعد مقرّر باز نگرداند و موجب آسیب زدن به برنامه‌های شما شود، طبعاً مثل یک کودک با او رفتار نکرده و او را نصیحت نخواهید کرد بلکه بار دیگر ماشین خود را به او امانت نمی‌دهید.

بهبود و گسترش روابط

 با توجه به این‌که نوجوانان تمایل زیادی به صحبت کردن با والدین خود ندارند، برقراری ارتباط با آنها دشوار است. متأسفانه بخش عمده‌ای از گفت‌وگوهای والدین با فرزند نوجوان خود نیز در نصیحت کردن، اصلاح اشتباهات و آموزش به آنها خلاصه می‌شود، از این‌رو آنان سخنان شما را بیشتر به عنوان یک سخنرانی تلقّی می‌کنند تا یک ارتباط دوستانه. برای بهبود این روابط باید مکالمات خود را بر دلبستگی‌های آنها متمرکز کنیم (ورزش، موسیقی، لباس و ...). برای     برقراری چنین ارتباطی با فرزندان خود، وقت آزاد و کافی به این امر اختصاص دهید.      

با توجّه به این که پاداش‌های کودکانه، اعم از تشویق و تنبیه، با ورود به سنّ بلوغ کاهش می‌یابد، باید از احساسات، نیازها، دلبستگی‌ها و حساسیّت‌های فرزندتان مطلع شوید. این شناخت از طریق افزایش ارتباط با آنها امکان‌پذیر است.

مدارا کردن با نوجوانان

اگر بتوانیم کاری کنیم که فرزندمان احساسات، دلبستگی‌ها و ناراحتی‌های خود را آشکار سازد، فرصت مناسبی برای مدارا با او و پرهیز از کاربرد زور و فشار خواهیم داشت. اگر درخواست ما از اواین باشد که در تمیز کردن پنجره‌ها به ما کمک کند و درخواست او از ما این باشد که آخر هفته او را به تماشای فوتبال ببریم، بهتر است هر دو، از توسّل به زور برای رسیدن به خواسته خویش، خودداری کنیم و برای رسیدن به آنها با هم معامله کنیم.

در مدارا و معامله، طرف با زنده و برنده مطرح نیست بلکه هر دو طرف برنده هستند. اگر فرزند خود را ناگزیر به انجام کاری کنید، شما برنده واو بازنده خواهد شد و اگر موفّق به این کار نشوید شما بازنده و او برنده می‌شود.

بکوشید ارتباط خود را به گونه‌ای سامان بدهید که هر دو طرف برنده باشید.

نیازهای فرزند خود را بشناسید .

سعی کنید در ازای هر درخواستی که از او دارید، شما نیز پاسخ‌گوی یکی از نیازهای او باشید. با استفاده از این روش می‌توانید به فرزند خود بگویید: «من از نیازهای تو اطّلاع دارم و تو نیز از نیازهای من. اگر تو با من همکاری کنی من هم با تو همکاری می‌کنم ولی اگر همکاری نکنی نمی‌توانی از من انتظار همکاری داشته باشی.» به‌طور کلی، این شیوه دربرخورد با بزرگسالان نیز از کارایی قابل توجّهی برخوردار است.

پرهیز از ایجاد عصبانیت

عصبانیت، مقاومت و لجاجت تا حدی در سنین نوجوانی طبیعی است، لذا از دامن زدن به این حالات روحی بپرهیزید.

بسیاری از والدین گله می‌کنند که فرزندشان تغییر کرده است و خواستار بازگشت آنها به حالت‌های پیشین هستند. آنها گله دارند که فرزندشان گاهی سرحال است و گاهی بی‌حوصله و بیشتر اوقات گوشه‌گیری می‌کند. این حالت‌ها از نشانه‌های دوران بلوغ است. اگر بکوشید این حالت‌ها را در او از بین ببرید و او را به دوران کودکی‌اش بازگردانید، فاصله خود را با فرزندتان افزایش داده‌اید و بر میزان مشکلات افزوده‌اید. باید روحیّات خاصّ این دوران را در فرزند خود بپذیرید و از رفتارهایی که موجب شدّت یافتن آنها می‌شود دوری کنید.

منبع:کتاب کلیدهای رفتار با نوجوانان""

نویسنده:دکتر دن فونتنل